Leczenie zaburzeń erekcji

Zaburzenia erekcji mogą być współcześnie skutecznie leczone na kilka sposobów. Poprawne korzystanie z urządzeń czy odpowiednie zażywanie lekarstw umożliwia satysfakcjonujące i udane współżycie.
 

Metody leczenia zaburzeń erekcji

Metody leczenia zaburzeń potencji (ED) można podzielić na trzy grupy, w zależności od stopnia nasilenia dolegliwości. Do pierwszego stopnia zalicza się psychoterapię i stosowanie pompy próżniowej oraz najbardziej popularnych na rynku leków doustnych (inhibitory 5-fosfodiesterazy). U tych chorych, u których zawodzą powyższe metody, możemy zastosować iniekcje do ciał jamistych. Ostatecznością (trzeci stopień terapii) jest protezowanie prącia.

Leczenie zaburzeń erekcji za pomocą aparatu próżniowego (tzw. Vacuum)

Aparat próżniowy jest to przezroczysty walec, który z jednej strony jest zamknięty, a z drugiej otwarty, tak aby można było swobodnie umieścić w nim członek. Bardzo ważną częścią aparatu próżniowego jest elastyczny pierścień zaciskający, który uniemożliwia odpływ krwi z ciał jamistych. Po zamkniętej stronie cylindra znajduje się specjalny mechanizm wywołujący ujemne ciśnienie. Erekcje w aparacie próżniowym uzyskuje się dzięki ujemnemu ciśnieniu, które ściąga krew do prącia.

Kolejne etapy „obsługi” aparatu można przedstawić jako: ułożenie prącia w wiotkim cylindrze, włączenie urządzenia, które wygeneruje podciśnienie, a na końcu założenie wiotkiego pierścienia.

Erekcję uzyskuje się średnio w kilka minut. Trzeba pamiętać, aby zdjąć pierścień zaciskający po 30 minutach. Dłuższe utrzymywanie pierścienia może wywołać dotkliwe działanie niepożądane.

Aparat próżniowy cechuje się wysoką skutecznością, która została udowodniona wieloma badaniami naukowymi. Opisują one uzyskiwanie erekcji u nawet 92 proc. pacjentów, którzy wcześniej nie mogli współżyć.

Warto podkreślić, że aparat próżniowy mężczyźni mogą używać zarówno krótko- lub długoterminowo oraz łączyć jego skuteczność z innymi metodami ułatwiającymi erekcję, np. sildenafilem.

Kiedy można korzystać z aparatu próżniowego?

Urządzenie próżniowe może być wykorzystywane w zaburzeniach przewlekłych i okazjonalnych, bez względu na etiologię. Jest ono skuteczną metodą w zaburzeniach erekcji po prostatektomii (operacja gruczołu krokowego - prostaty) i w leczeniu osób chorujących na cukrzycę. W badaniach statystycznych zaobserwowano, że metoda ta jest preferowana przez starszych mężczyzn.

Kiedy należy z ostrożnością korzystać z urządzenia próżniowego?

Taką czujność powinni zachować mężczyźni, którzy mają zaburzenia krzepliwości krwi, cierpią na priapizm oraz mają skrzywienie członka.

Pacjenci stosujący metodę próżniową uskarżają się na:

• ból członka w czasie uzyskiwania podciśnienia,
• zasinienia członka,
• zablokowanie ejakulacji,
• odrętwienia,
• uszkodzenia skóry.

Trzeba podkreślić, że w większości przypadków pojawiające się działania niepożądane są słabo nasilone i nie stanowią istotnego problemu. Według dotychczasowej wiedzy tylko ok. 20 proc. pacjentów już na początku leczenia przestaje korzystać z tej metody.

Powikłania, których najczęściej obawiają się mężczyźni: zgorzel, martwica skóry i cewki, są rzadkością.

Metoda próżniowa jest jedną z metod leczących zaburzenia potencji, charakteryzuje się wysoką skutecznością. Jednym z problemów dla pacjentów może być zakup drogiego sprzętu. Jeśli jednak zaburzenia erekcji są przewlekłe, a pacjent chce współżyć, koszt zakupu jest mniejszy niż np. koszt tabletek.

Osoby, które chcą korzystać z tego urządzenia, powinny w czasie wizyty lekarskiej dokładnie zapoznać się z urządzeniem i mechanizmem jego działania.

Iniekcje leków do ciał jamistych

U osób, które pomimo stosowania inhibitorów 5-fosfodiesterazy, psychoterapii oraz urządzeń próżniowych nie uzyskują satysfakcjonującej erekcji, można zastosować iniekcje leków do ciał jamistych. Lekarz kwalifikując osobę do tej metody leczenia, musi rozważyć wiele przeciwwskazań, czy to ogólnych (niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, białaczka), czy miejscowych (anatomiczne zniekształcenia prącia, zwłóknienia ciał jamistych).

Metody tej nie można także stosować u osób z poważnymi zaburzeniami kardiologicznymi oraz u niedowidzących, którzy mają kłopot z koordynacją ruchowo-wzrokową, gdyż w czasie próby iniekcji mogliby wyrządzić sobie krzywdę.

Do powikłań stosowania tej metody należą:

• powikłania ogólnoustrojowe, związane z przenikaniem substancji wazoaktywnych do krwiobiegu i związane z tym spadki ciśnienia oraz przyśpieszenia pracy serca;
• powikłania miejscowe: ból w czasie iniekcji oraz zmiany włókniste, które jeśli będą nasilone, mogą powodować skrzywienie prącia. Najcięższym powikłaniem miejscowym jest przewlekły, bolesny wzwód, tzw. priapizm, który może powodować całkowitą utratę potencji.

Jakie leki stosuje się w iniekcjach?

• papaweryna - obecnie niestosowana już w rozwiniętych krajach, do których należy Polska. Do powikłań jej stosowania należy włóknienie prącia;
• fentolamina, która w przypadku dostania się do krwiobiegu może powodować objawy sercowo-naczyniowe;
• prostaglandyny E1.

Najczęstszymi powikłaniami ich stosowania są ból prącia i zwłóknienia ciał jamistych. Obecnie są to najczęściej stosowane preparaty.

Jak stosować iniekcje do ciał jamistych?

Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest wizyta u lekarza specjalisty. Określi on typ zaburzeń erekcji i, jeśli to konieczne, zleci iniekcje do ciał jamistych. Początkowo, w czasie wizyt, w celu dobrania odpowiedniej dawki, iniekcje wykonuje lekarz. Na kolejnych wizytach dawka jest stopniowana, aż do uzyskania przez pacjenta 75 proc. maksymalnej erekcji. Następnie pacjent jest uczony samodzielnego wstrzykiwania.
Należy pamiętać, że tę metodę można stosować maksymalnie 3 razy w tygodniu i maksymalnie raz na 24 godziny.

Iniekcje do ciał jamistych, oprócz tego, iż umożliwiają stosunek, służą także diagnostyce zaburzeń erekcji. Jeśli np. pacjent ma wzwód po minimalnej dawce leku, sugeruje to, że jego zaburzenia są raczej psychogenne niż organiczne, a bark wzwodu po wysokich dawkach leków sugeruje zaburzenia w krążeniu doprowadzającym krew (tętniczym).

Osoby, które stosują iniekcje, po pewnym czasie mają szansę na powrót do terapii I rzutu, czyli doustnych inhibitorów 5-fosfodiesterazy. W badaniach populacyjnych udowodniono, że osoby stosujące iniekcje do ciał jamistych często mają powrót samoistnych erekcji oraz bardzo dobrze reagują na zastosowane leki.


Bibliografia

Lew-Starowicz Z. Leczenie zaburzeń seksualnych, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1997, ISBN 83-200-2107-3
Janiec W., Kompendium farmakologii, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 978-83-200-3944-3
Frąckiewicz A., Kałużny K., Aparat próżniowy w leczeniu zaburzeń erekcji, Wydawnictwo Arkot, Wrocław 2010, ISBN 978-83-60098-03-4
Gregoir A. Impotencja, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 832-00-185-36

Bariery w podtrzymywaniu i kontynuowaniu leczenia zaburzeń erekcji