Protezy do usztywniania członka

Leczenie chirurgiczne jest najbardziej radykalną, najryzykowniejszą i najdroższą metodą leczenia impotencji, które obejmuje zarówno chirurgię naczyniową jak i protezowanie członka. Pierwsze protezy zostały wprowadzone w latach 70 ubiegłego wieku. Ich kształt i materiały, z których są zbudowane bardzo zmieniły się na przestrzeni lat. Obecnie protezowanie jest najczęściej wybieraną formą leczenia chirurgicznego, leczenie naczyniowe wciąż wykonywane jest w wybranych ośrodkach specjalistycznych.

Proteza penisa - zalety operacji

• wysoka (95%) szansa skuteczności operacji,
• dostępność, która wiąże się z łatwością wykonania operacji,
• różnorodność dostępnych protez.

Wady operacji protezowania członka

Minusem stosowania protez mogą być wysokie koszty zakupu. Należy podkreślić, że protezowanie prącia mocno ingeruje w jego strukturę i że jest to zabieg nieodwracalny. W przypadku niepowodzenia (ryzyko szacowane na ok. 5%) lub nieakceptowania efektu, lekarz nie jest w stanie zaproponować pacjentowi nic zastępczego. Po założeniu protezy nie można stosować farmakoterapii, czy metod próżniowych.

Protezowanie nie jest także gwarancją zniknięcia problemu z potencją, nigdy nie zapewni sztywności żołędzi. Zabieg bardzo często stosowany jest u osób po radykalnej prostatektomii, czyli całkowitym usunięciu gruczołu krokowego (inaczej prostaty) np. z powodu zagrożenia nowotworem.

Rodzaje protez penisa

Istnieją dwie zasadnicze grupy protez: półsztywne i hydrauliczne

• Protezy półsztywne

Zbudowane są z metalowego rdzenia np. srebrnego, a z zewnątrz otoczone są obojętnym dla organizmu tworzywem sztucznym. Cechą tych protez jest to, że uniemożliwiają pełne zgięcie, co powodują, że członek ciągle znajduje się w półwzwodzie. Nie jest to ani komfortowe psychiczne, ani wygodne w życiu codziennym. Z tego względu ten rodzaj protezy odradza się młodym mężczyznom, którzy mieszkają z dziećmi w domu, aktywnie spędzają czas pływając i uprawiając sport, lub opalają się nago. Dużą zaletą tych protez penisa jest to, że są tańsze niż protezy hydrauliczne oraz bardzo wytrzymałe mechanicznie.

• Protezy hydrauliczne

Sztywność protez można swobodnie regulować w szerokich granicach używając specjalnej pompki. Ogromną zaletą tego typu protez jest to, że budowa członka, zarówno w czasie spoczynku jak i erekcji, jest naturalna. W związku z tym, że są one bardziej fizjologiczne, są bardziej preferowane zarówno przez chorych jak i lekarzy - operatów. Jednak w porównaniu z protezami półsztywnymi zabieg umieszczenia protezy hydraulicznej jest zdecydowanie bardziej skomplikowany i bardziej rozległy (z wyjątkiem najnowszych protez jednoczęściowych). Wyższy jest także koszt zakupu takich urządzeń, oraz zwiększona jest ich awaryjność szacowna na 0, 04-0,1%.

Budowa protez hydraulicznych

Są to urządzenia zwykle kilkuczęściowe (od 3 do 1 części w przypadku najnowocześniejszych).

Proteza 3-częściowa
Najstarszy typ protezy, składa się z:

• 2 zbiorników usztywniających wszczepianych w ciała jamiste (występują symetrycznie po obu stronach prącia),
• zbiornika z płynem, który będzie pompowany do usztywniających zbiorników w ciałach jamistych. Zbiornik ten wszczepiany jest w okolicy nadpęcherzowej,
• pompki przepychającej płyn ze zbiornika w okolicy pęcherza do zbiorników usztywniających w ciałach jamistych. Pompka jest umieszczana w mosznie.

Proteza 2-częściowa
Różnica w budowie, w stosunku do proteza 3-częściowej jest taka, że nie wszczepia się zbiornika z płynem w okolicy pęcherza, jego funkcję przejmuje zbiornik pompki.

Proteza 1-częściowa
Najnowocześniejsza, najbardziej technologicznie zaawansowana oraz najdroższa. Niewątpliwą zaletą tej protezy jest zwarta budowa, co sprawia, że implantacja jest łatwiejsza niż w przypadku protez dwu- i trzyczęściowych. Niewielka jest także rozległość zabiegu. Rolę pompki pełni część dystalna, rolę zbiornika płynu część bliższa. Aby uzyskać zwiotczenie wystarczy zgiąć protezę w połowie członka. W przypadku tej protezy, do uzyskania satysfakcjonującego wzwodu w wielu przypadkach wystarczy implantacja tylko do jednego ciała jamistego.
 

Bibliografia

Lew-Starowicz Z. Leczenie zaburzeń seksualnych, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1997, ISBN 83-200-2107-3
Babayan R.K., Oates R.D., Siroky M.B. Podręcznik urologii, diagnostyka i leczenie,     Czelej, Lublin 2006, ISBN 83-89309-74-2
Borkowski A. Urologia - podręcznik dla studentów medycyny, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 978-83-200-3758-6
Gregoir A. Impotencja, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 832-00-185-36