Przyczyny zaburzeń erekcji

Zaburzenia seksualne człowieka mogą być spowodowane chorobą organiczną, mogą mieć też podłoże psychogenne lub mieszane.

Zaburzenia wzwodu (Erectile Disfunctio – ED) aż w 70 proc. mają podłoże czynnościowe, tzn. nie stwierdza się nieprawidłowości anatomicznych, chociaż najnowsze badania wskazują na większy udział przyczyn organicznych.

W ogromnej mierze zaburzenia te mają uwarunkowania psychologiczne, osobowościowe, społeczno-kulturowe oraz sytuacyjne.

Ponadto warto także brać pod uwagę:

• wady wrodzone: brak jąder, rozszczep kręgosłupa,
• choroby gruczołów wydzielania wewnętrznego (uszkodzenia układu podwzgórzowo-przysadkowego),
• choroby ośrodkowego układu nerwowego (stwardnienie rozsiane, urazy mózgu i rdzenia, nowotwory ośrodkowego układu nerwowego),
• przewlekłą niewydolność nerek (głównie u osób dializowanych),
• choroby serca i układu naczyniowego (niewydolność serca, miażdżyca, zakrzepica, zwężenie tętnic prącia),
• cukrzycę (około 50% chorych obserwuje dysfunkcję seksualną; przyczyną są zmiany naczyniowe w przebiegu cukrzycy),
• alkohol i tytoń (używane w nadmiarze znacznie przyczyniają się do rozwoju zaburzeń potencji),
• leki i narkotyki (zaburzają uwalnianie neurotransmiterów wydzielanych przez włókna nerwowe, przez co utrudnianją prawidłowe przekazywanie sygnałów stymulujących wzwód). Leki mogące powodować zaburzenia erekcji to głównie: antyandrogeny, leki przeciwpsychotyczne, przeciwdepresyjne, przeciwnadciśnieniowe, rozszerzające naczynia, diuretyki oraz haszysz, heroina, LSD, kokaina,
• urazy oraz inne uszkodzenia (urazy mózgu, rdzenia, prącia, jąder, cewki moczowej); ponadto uszkodzenia jatrogenne (np. pooperacyjne): po operacji gruczołu krokowego, pęcherza moczowego, odbytnicy.

Patofizjologia wzwodu

Zaburzenia erekcji można schematycznie podzielić na trzy grupy:

• brak możliwości wystąpienia wzwodu,
• brak możliwości utrzymania wzwodu,
• niesprawność mechanizmów odpowiedzialnych za wypełnianie ciał jamistych.

Brak możliwości wystąpienia wzwodu jest najczęściej spowodowany uszkodzeniem układu nerwowego: ośrodkowego (mózgowego), rdzenia kręgowego oraz obwodowego (nerwów znajdujących się w miednicy i dochodzących do prącia).

Niesprawność mechanizmów, które odpowiadają za wypełnianie ciał jamistych, może być spowodowana:

• niewydolnością układu żylnego prącia, która powoduje szybki odpływ krwi,
• chorobami tętnic, które utrudniają prawidłowy dopływ krwi,
• zmianami patologicznymi w samych ciałach jamistych.