Czy można coś zrobić z małym członkiem przy impotencji na tle psychicznym?

Mój drogi,
Chciałam Cię pocieszyć, ponieważ mój mąż miał ten sam problem. Długo trwało, zanim się przede mną otworzył i wyznał, co mu dolega. Unikał współżycia dobre 3 lata od chwili poznania. Przez ten czas wiele się działo między nami, chciałam już skończyć tę znajomość, bo to nie chodziło o seks, a o to, że on nie dawał mi szansy, abym mu pomogła! Jego wstyd zasłaniał wszystko! Ja naprawdę go kochałam i zrobiłabym dla niego wszystko, a on ode mnie "uciekał", bo bał się, że mnie nie zaspokoi. Nawet sobie nie dawał szansy, nawet nie chciał spróbować!!! Był moment, że już miałam dość i powiedziałam mu, że chyba musimy się pożegnać. To nim wstrząsnęło, to był moment zwrotny... Powoli przekonywał się, że jestem kobietą jego życia i miłości nie wolno zaprzepaścić. Pomogłam mu, nigdy nie wyśmiewałam się z jego problemów, cierpliwie znosiłam jego "upadki". Dziś jesteśmy bardzo szczęśliwym małżeństwem, mój mąż ma we mnie oparcie i czerpie z seksu wiele przyjemności. Wszystko zależy od kobiety. Jeśli znajdziesz taką - będziesz szczęśliwy. Nie chowaj się, to nic nie da. Będziesz tylko dalej się pogrążał. Odsuń od siebie ten problem, daj sobie czas, jesteś jeszcze młody. Nie szukaj kobiet, którym zależy tylko na seksie. W życiu potrzebne są inne wartości. Spróbuj mimo wszystko poradzić się jeszcze np. dobrego psychoterapeuty, warto wydać na to pieniądze.
Na koniec dodam, ze mój mąż zaczął współżycie mając ....33lata.Gdyby nie ja- poszedłby do zakonu.
Życzę dobrych decyzji i wiele satysfakcji z tego, co masz. Zmień tylko swój sposób myślenia i popatrz na swój "skarb" przychylnym wzrokiem.
Szczęśliwa mężatka.

Bardzo się cieszę, że choć trochę mogłam pomoc.
Więc od początku. Mój mąż nigdy nie rozbierał się przy mnie przedtem, nie chodziliśmy razem na plażę, bo mieszkaliśmy wcześniej daleko od siebie, wiec nie było okazji. Oczywiście było wiele momentów, że bardzo go potrzebowałam fizycznie, ale on "wił się jak piskorz" i robił wszystko, aby za bardzo się do mnie nie zbliżać. Musze przyznać, że to ja na niego "napadałam" ha,ha, też mi było wstyd, ale jestem trochę starsza od niego i bardziej doświadczona, wiec może dlatego bardzo go rozumiałam i dawałam czas. Kochałam go i kocham na zabój, ponieważ jest niesamowicie dobrym człowiekiem. Przy mnie uwierzył w siebie i wiele mi zawdzięcza. Wiem to, bo sam mi o tym powiedział. Ja nie wykorzystuję tego w żaden sposób. Nigdy nikomu nie powiedziałam o jego problemach, teraz jestem anonimowo, więc mogę na podstawie swoich doświadczeń pomagać dalej.
Ja z kolei przy nim również uczę się, zupelnie innych rzeczy, ale to nie ten temat.
Mój mąż nie chodził na plaże, na basen,nie chodził w krótkich spodenkach...ach dużo by opowiadać - to był jeden wielki kompleks.
Pamiętam ten jego "pierwszy raz". Odczuwał ból, bo miał stulejkę. Kolejne rozmowy i kolejne tłumaczenia, obyło się bez zabiegu, na szczęście. Nie wypada mi mówić o szczegółach -sorry.
Mijał czas.........ale na jego korzyść, kolejne próby były coraz bardziej udane, moje zapewnienia o miłości dawały mu sile do przezwyciężania kolejnych "strachów". W tej chwili chodzimy już razem na basen!!! Mój mąż nosi nawet obcisłe slipy, bo wie, że ja go kocham dla niego samego, a nie dla jego rozmiarów.
Mądra kobieta będzie się zawsze czuć komfortowo, jeżeli będzie miała przy sobie mężczyznę, do którego ma zaufanie, który otoczy ją opieka i będzie kochał.
Prawda jest to, że kobieta może zrobić z mężczyzną kogoś lub nic.
Niektóre panie w tej chwili będą się buntować, ale właśnie ja wiem, że tak jest.
Gdybym była inna, nie miałabym tego co mam w tej chwili -spokojnego i szczęśliwego życia.
Proszę się za bardzo nie przejmować opinią innych - jeśli sami siebie cenimy , inni też to zrobią.
Głowa do góry!
Trzymam kciuki za wszelkie dobre poczynania, najtrudniej zacząć.
Acha, mój mąż od jakiegoś czasu biega i to pomaga mu odreagować, polecam jakiś sport , aby zmienić myśli.
Będę czekać na optymistyczne informacje.
:-)))))))))

Mam taki sam rozmiar penisa co ty. Chciałbym go jakoś powiększyć, da się ?

"subzero" Witam wszystkich uprzejmych ludzi, którzy wypowiadali się w tym temacie:).
Miałbym pytanie do Panów, a dokładnie jak sobie radziliście np. w pracy, przed kolegami czy koleżankami, ze swoim problemem, czy wiedzieli o nim? Jeśli tak, to jak reagowali? Czy był to temat do żartów? Jestem ciekaw, bo ja pracuję w budownictwie i często przebieram się z innymi w wspólnej szatni, ale nikt nie wie o moim problemie, ukrywam się z nim już prawie 25 lat, i nie wyobrażam sobie dalszej egzystencji, jeśli np. wyjawiłby się ten sekret u mnie w pracy, a później "falowo" poszła informacja dalej, u mnie w pracy pracuje ok. 350 osób i szybko by się to rozeszło, i raczej nie wyobrażam sobie tej okropnej chwili:(. Może ktoś się domyśla, ale nie wiem, nikt mnie nigdy nie pytał o takie rzeczy, trochę się śmieją, że może jestem jakimś tzw. "gościem o innej orientacji", bo nie mam dziewczyny, ale nie wiedzą jak bardzo chciałbym mieć dziewczynę, ożenić się kiedyś, jeśli to możliwe, to mieć dzieci. A właśnie, czy jet szansa zapłodnienia kobiety takim małym sprzętem? Czy raczej nie? I ostatnie pytanie: do jakiego lekarza Państwa zdaniem powinienem się udać jako pierwszego? Urologa, psychologa, a może psychiatry? Dodam, że oprócz tego nabawiłem się jakichś lęków, fobii, nie chce mi się wychodzić z domu, unikam znajomych i innych ludzi, bo jak zaczynam rozmawiać, to język mi staje kołkiem, nie wiem co powiedzieć, czerwienię się, a zwłaszcza jak ktoś pyta, czy mam dziewczynę albo czy np. już "zamoczyłem", to już całkiem panika, serce wali, nabieram koloru i chcę uciec, a najgorsze, że nie umie kłamać, a z kobietami to już całkiem się wstydzę rozmawiać, jeszcze jak są ładne, to już całkowity paraliż, w głupich sklepach np. jakaś kobieta powie coś do mnie, zażartuje, to robię się czerwony i chcę uciec, ech, szkoda gadać, ale chyba udam się pierwsze do psychiatry wygadać, może mnie wysłucha, tylko żeby nie popatrzył spode łba, jak na jakiegoś niedorozwoja, no ale nic, bo się rozpisałem, pozdrawiam serdecznie kochani:):):)