Dlaczego mój chłopak nie chce ze mną uprawiać seku???

Trafiłem na to forum i postanawiam dorzucić parę groszy od siebie.
Jestem 28-latkiem, normalny, zadbany, szczuply, bez nałogów i poważnych problemów zdrowotnych.
W związku z kobietą - 2lata starszą od siebie - jestem od 2003roku, w małżeństwie prawie 5lat.
Ale oczywiście życie nie byłoby takie piękne, gdybyśmy nie mieli problemów.
Generalnie tak jak u innych przedmówców, moje/nasze problemy seksualne przekładają się na codzienne życie, gdzie zniechęcenie prowadzi do częstych nieporozumień, na wielu płaszczyznach. Prowadzi do frustracji, gdzie nic już nie jest takie jak kiedyś.

Moja żona jest dość stanowczą osobą, myślącą dość konserwatywnie.
Dużo bierze na siebie, każdy problem staje się jej tematem przewodnim w głowie.

Oboje jesteśmy swoimi pierwszymi prawdziwymi partnerami seksualnymi.
Można powiedzieć, ja wprowadziłem ją w ten świat. Przy poznawaniu obiecaliśmy sobie, że ze stosunkiem możemy poczekać, aż nadto się do tego nie śpieszyć. Wszystko co było przed, było cudowne. Każda pieszczota, dotyk, petting, seks oralny, nawzajem lub każde z osobna. Kiedyś poprosiła, abym dotykał się przy niej i byliśmy na tyle otwarci, że nic nie stanowiło żadnej tajemnicy. Aczkolwiek w przeciwieństwie do mnie, nigdy nie miała orgazmu sama ze sobą, nie dotykała się, ponieważ nie sprawia jej to przyjemności...myślałem, że po prostu jeszcze nie jest ten czas.
Po rozpoczęciu prawdziwego współżycia zaczęła się powoli wycofywać z tego, co sprawiało jej wcześniej przyjemność...chociażby dawanie mi przyjemności na różne sposoby.
Ja natomiast pozostałem niezmienny i uwielbiam być z nią w "łóżku", chociażby dlatego by ona czuła się wspaniale.

Jeszcze w czasie studiów zaocznych zamieszkaliśmy ze sobą, nie sami-lecz z rodzicami, najpierw z moimi potem z jej... Seks już był rzadziej, zawsze jakaś obawa że ktoś wejdzie i zobaczy.
Wypróbowaliśmy siebie i czas na małżeństwo.
Od 2008r mieszkamy sami, bez nikogo na głowie. Obiecywała, że jak już będziemy osobno mieszkać to wszystko się zmieni.Więcej czasu dla siebie, większa swoboda itp...
Natomiast jest zupłnie odwrotnie, rozpoczęła normalną pracę [nauczyciel] i od tego czasu zaczęły się wymówki...a to głowa boli, a to brzuszek, a to sie stresuje i o niczym innym nie może myśleć.
Nie wspomniałem jeszcze o menstruacji, ponieważ umowa jest taka[wykreowana przez moją żonę/wtedy jeszcze dziweczynę], że w tym czasie jest nietykalna, a ja również nie mogę mieć przyjemności gdy ona cierpi[więc ten czas jest po prostu totalną abstynencją].
Jestem dość empatyczny, staram się zrozumieć drugą stronę i poczekać.
Lecz ta sytuacja zaczęła po prostu implementować się w nasze życie i każdy niezależnie od płci zaczyna odczuwać, że coś jest nie tak. Na początku byłem w stanie wiele wytrzymać, ale ta sytuacja zaczęła mnie po prostu przerastać.
Nie dość, że nasze kontakty seksualne były rzadkie, to jeszcze bardzo krótkie i jakby od niechcenia z jej strony. Dość częste twierdzenia: "Proszę...niech spęłnię swój małżeński obowiązek" był dla mnie porażką ciągnącą w emocjonalne dno - ciosem w twarz...Wierzcie mi...wtedy nawet najlepszemu kochankowi, przechodzi ochota na cokolwiek.
W ten czas odezwał się problem, prawdopodobnie związany z przedwczesnym wytryskiem, gdzie współżycie trwało 1-3minuty. Prawdą jest, iż nigdy nie było wystarczająco długo, aby osiągnęła orgazm podczas stosunku, ale zawsze zaspokajałem ją w inny sposób.
Pewnego wieczoru, kolejnym ciosem było zdanie: "...jeśli tak to ma wyglądać, to nie mam po co nawet ściągać majtek".

Po jakimś czasie doszedłem do wniosku, że i tak jakbym się nie starał, to zawsze jest źle i coś nie tak.
Następne rozważania uzmysłowiły mi, że każde nasze zbliżenie, było moją inicjatywą...nigdy nic nie wynikało z jej strony...i słysząc, że wiele kobiet ma na odwrót - otwiera się przysłowiowy "nóż w spodniach". Wcześniej myślałem, że to do mnie należy zabieganie o bliskość, inicjowanie intymnych sytuacji.

Im częściej prosiłem o seks, tym bardziej byłem odrzucony, bardziej ona izolowała się od tego wszystkiego.
/To zdanie prawdopodobnie już wielokrotnie padło w tym wątku -niekiedy ubrane w inne słowa/

W ciężkiej i wstydliwej dla faceta sytuacji, nie usłyszałem: "nie kart się kochanie, jakoś to będzie" lub "zaradzimy temu razem", tylko kolejnego wbitego gwoździa w serce i za każdym kolejnym jest coraz ciężej.
Do dziś słyszę: "Bozia dała Ci rączki, to poradź sobie samemu...ja nie mam ochoty".

Przez to wszystko, mam dość niską samoocenę i jestem dość słaby psychicznie. Tak naprawdę,patrząc z perspektywy czasu, te problemy przenikają w każdą sferę życia.

Na początku 2011r. postanowiłem zrobić test i wziąć ją na przetrzymanie, zrobiłem lustrzane odbicie: nie interesowałem się nią...zupełnie nie inicjowałem żadnego bliskiego kontaktu cielesnego ze swojej strony.
Nic nie pomogło. Zupełnie nie wzruszyło...nawet po miesiącu czy dwóch.

W marcu nie wytrzymałem i znowu z nią szczerze porozmawiałem - i muszę powiedzieć, że pomogło :D raz się mną zainteresowała...ale po chwili przestała i nie doszło do niczego.
W rozmowie również poruszyłem temat...seksu oralnego i wszystkich tych pieszczot, które bez których kiedyś nie moglibyśmy zasnąć...A więc w odpowiedzi dostałem, że kiedyś robiłam to dla Ciebie...ale brzydzę się dotykać go ustami.
[był nawet taki czas kiedy nie pozwalała dotykać siebie oralnie w obawie, że będę chciał tego samego]
Po co wcześniej to robiła i skąd ta nagła zmiana?

Dalsze kontakty, aż do dnia dzisiejszego - są znów inicjowane przeze mnie...inaczej nic by nie było.
Na cokolwiek daje się ją namówić tylko w weekend, może raz na 2tygodnie...gdzie następnego dnia już nie mam szans na seks, gdyż to jest za często i chcę ją wykorzystać...

Teraz wiem, że powinienem udać się do specjalisty, Urologa a następnie Seksuologa.
Niestety do tej pory nie udało mi się tego uczynić, gdyż nigdy nie starczało nam do końca miesiąca.
Chciałbym być kochankiem, na którego własna kobieta nigdy by nie narzekała. Dla której seks byłby przyjemnością i z chęcią lądowałaby w "łóżku".

Sądzę, że część kłopotów jest spowodowana przez przedwczesny wytrysk...czyt. bardzo krótki stosunek.
Winę biorę na siebie, lecz mam świadomość że ona ma też w tym swoje "trzy" grosze.

Mam również świadomość tego, że aby jakakolwiek terapia się powiodła, muszą tego chcieć obie strony.

Próbowałem różnych sposobów na poradzenie sobie z problemem PW samemu:
Maści i kremy wydłużające stosunek nie były tolerowane - odczuwała pieczenie w pochwie i całkowity dyskomfort.
Stosunek przerywany - nie wchodzi w grę gdyż po 30s. przestaje być podniecona...i nie widzi dalszej potrzeby kontynuowania stosunku...

Przepraszam za ten cały chaos w tekście...
Pozdrawiam