Sildenafil

Obecnie istnieje wiele metod, które mogą być wykorzystane w leczeniu zaburzeń erekcji. Są to urządzenia próżniowe, implanty oraz przede wszystkim leki.

Do głównych leków stosowanych w Erectile Disfunction (zaburzeniach erekcji) należą inhibitory fosfodiesterazy typu piątego (PDE-5). Najsłynniejszym lekiem tego typu jest Viagra. Została ona wprowadzona początkowo na rynek amerykański w 1998 roku i od tego czasu stopniowo dociera lub dotarła na cały świat. Jednakże należy pamiętać, że do tego typu leków należą także inne związki (leki) o tym samym mechanizmie działania.

Są to:

• Sildenafil, 
• Tadalafil, 
• Wardenafil.

Wprowadzenie Sildenafilu i całej palety leków z tej grupy miało dość przypadkowy charakter. Początkowo Sildenafil był podawany pacjentom z nadciśnieniem płucnym. Jego efekt poprawiający erekcję został szybko zauważony przez pacjentów, co doprowadziło do zmiany wskazania użycia tego leku.

Przed erą Sildenafilu mężczyźni korzystali i często korzystają do dziś z wielu innych, tzw. ludowych, specyfików. Można śmiało powiedzieć, że w każdej kulturze jest pewna substancja, która ma poprawiać potencję. I tak, ludzie od wieków używają następujących metod leczenia zaburzeń erekcji:

• w Chinach wielką popularnością cieszy się proszek z rogu nosorożca,
• w innych kulturach była to krew nietoperza, jąder lisa i jelenia, mózgu kota,
• piołun, werbeny, imbir, czosnek, lubczyk, gałka muszkatołowa, goździki.

Należy podkreślić, że większość tych substancji nie ma udowodnionego mechanizmu działania. Ich skuteczność oparta jest wyłącznie na magicznej wierze w ich działanie.

Nowy podział

Jak działają Sildenafil i inne leki tej grupy?

Podstawą erekcji u mężczyzny jest napływ krwi do ciał jamistych. Aby krew napływała swobodnie i usztywniała członek, konieczny jest rozkurcz ścian naczyń doprowadzających krew do ciał jamistych. Naczynia ulegają rozkurczowi dzięki dziłaniu tlenku azotu (NO). Pobudza on cGMP, który bezpośrednio rozkurcza naczynia tętnicze. Jednakże czas działania cGMP jest określony - dzieje się tak, gdyż w grze bierze udział enzym fosfodiesteraza, która rozkłada cGMP. Działanie Siledenafilu polega na blokowaniu PD, w ten sposób pozostaje większa pula cGMP, który przedłuża erekcję.

Struktura chemiczna Sildenafilu (źródło: Wikipedia)

Czy stosowanie Sildenafilu ma jakieś działania uboczne (działania powstałe wskutek podania leku)?

Sildenafil jest dobrze tolerowany, jednakże jego stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia takich sytuacji, jak:

• ból i zawroty głowy u 11 proc. osób stosujących ten lek,
• zaczerwienienia twarzy u 12 proc.,
• dyspepsja (zaburzenia żołądkowe) u 5 proc.,
• zaburzenia widzenia u 3 proc.

  Inne:

• zaczerwienienia skóry w obrębie twarzy,
• obrzęki śluzówek nosa,
• infekcje pęcherza i cewki moczowej,
• bóle mięśniowe i stawowe.

Powyższe działania niepożądane zgłasza ok. 35 proc. pacjentów.

Czy istnieją niebezpieczeństwa podczas stosowania Siledenafilu?

Siledenafil działa rozkurczająco na naczynia i może być niebezpieczny dla osób stosujących leki sercowe i naczyniowe. Do udowodnionych związków, których nie należy łączyć z Sildenafilem, należą Nitraty i Molsidomina.
Należy zwrócić także uwagę na różnice w metabolizmie tego leku. Jest on rozkładany w wątrobie, co powoduje, że u osób z uszkodzoną wątroba i po 65. roku życia wydalanie tego leku jest obniżone i stosowanie większych dawek może być niebezpieczne.

Do leków, które wykazują niewątpliwe interakcje z Sildenafilem, należą:

• cymetydyna,
• erytromycyna,
• ketokonazol,
• rifampicyna i wiele innych.

Czy stosowanie Sildenafilu może być niebezpieczne i czy znane są przypadki śmiertelne?

Sildenafil poprzez swój mechanizm rozkurczowy na naczynia wpływa na obniżenie ciśnienia. Dotychczasowe zgony z powodu stosowania Sildenafilu występowały u osób, które przyjmowały leki sercowo-naczyniowe, tj. np. Nitraty lub inne leki obniżające ciśnienie.

Aby ustrzec się spadku ciśnienia i zagrożenia śmiercią, lek należy stosować po dokładnej konsultacji z lekarzem. Lekarz po wstępnym badaniu określi wskazanie do stosowania Sildenafilu, a przede wszystkim zorientuje się, czy stan zdrowia pacjenta, a szczególnie układ sercowo-naczyniowy i stosowane leki, nie wpłynie negatywnie.

Bibliografia

Gregoir A. Impotencja, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008, ISBN 832-00-185-36
Leiblum S., Rosen R., Terapia zaburzeń seksualnych, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Sopot 2005, ISBN 83-60083-76-2
Herman Z., Kostowski W. Farmakologia - podstawy farmakoterapii, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2004, ISBN 978-83-200-4164-4
Orzechowska-Juzwenko K. Farmakologia kliniczna - znaczenie w praktyce medycznej, Górnicki Wydawnictwo Medyczne, Wrocław 2006, ISBN 83-89009-43-9