Zaburzenia erekcji u mężczyzn

Zaburzenia erekcji to wstydliwy problem dla wielu mężczyzn. Dysfunkcja erekcyjna polega na niezdolności osiągnięcia lub utrzymania wzwodu na poziomie umożliwiającym odbycie satysfakcjonującego stosunku seksualnego z partnerką. Współcześnie rezygnuje się z terminu „impotencja”, gdyż konotacyjnie wyraz ten niesie ze sobą pejoratywne, obraźliwe i ironiczne skojarzenia. Środowiska medyczne używają raczej określenia „zaburzenia erekcji” (ang. Erectile Disorder, ED). Z czego wynika osłabienie reaktywności seksualnej u mężczyzn, jakie są tego konsekwencje i jak sobie radzić z zaburzeniami erekcji członka?

Dane liczbowe na temat zaburzeń erekcji

Z perspektywy medycznej zaburzenia erekcji rozumie się jako niezdolność do wystarczającego wzwodu penisa w co najmniej ¼ przypadków zbliżeń intymnych. Szacuje się, że w Polsce na zaburzenia erekcji cierpi około 3,5 miliona mężczyzn, ale leczy się niestety tylko niecałe 240 tysięcy. Co miesiąc lekarze różnych specjalizacji notują blisko 262 tysiące mężczyzn z problemem braku lub niemożności utrzymania wzwodu, przy czym ponad połowa przypadków ujawnia się „przy okazji” leczenia innych chorób, np. nadciśnienia.

Wielu mężczyzn, szczególnie młodych, wstydzi się rozmawiać z lekarzem na temat problemów seksualnych i swojej „niesprawności”. Często sami lekarze odczuwają dyskomfort w sytuacji rozmowy na ten temat. Być może wynika to z konwenansów kulturowych i surowego wychowania w duchu katolicyzmu. W dobie XXI wieku zaburzenia erekcji i sfera intymna człowieka to wciąż temat tabu, a w szkołach nadal kuleje edukacja seksualna młodzieży. Z obawy przed wyśmianiem mężczyźni często bagatelizują problemy z osiągnięciem wzwodu, zrzucając je na karby wieku lub przemęczenia pracą.

Ignorowanie dysfunkcji seksualnej powoduje, że wielu mężczyzn w ogóle się nie leczy albo trafia do lekarza średnio dopiero po dwóch latach od zauważenia pierwszych trudności w zakresie osiągnięcia pełnej erekcji członka. Statystyki wskazują, że w percepcji 53% mężczyzn rozmowa z urologiem o problemach seksualnych jest kłopotliwa. Ponad połowa mężczyzn uważa, że w przypadku braku erekcji nie poszliby do lekarza i tylko co czwarty z nich szukałby fachowej pomocy medycznej w związku z dysfunkcją erekcyjną. Nieco ponad 40% mężczyzn pragnie wierzyć, że problemy z erekcją mają jedynie charakter przejściowy.

Przyczyny zaburzeń wzwodu

Z czego wynika galopujący wskaźnik częstości zaburzeń erekcji wśród mężczyzn? Między innymi z faktu starzenia się społeczeństw, niekorzystnych przemian cywilizacyjnych i coraz dłuższej średniej życia. Ale o dysfunkcji seksualnej nie przesądza jedynie wiek biologiczny mężczyzn. Można wyróżnić dwie główne kategorie przyczyn zaburzeń erekcji u mężczyzn – podłoże fizyczne, bardziej charakterystyczne dla starszych panów i podłoże psychogenne, będące źródłem dysfunkcji raczej u młodszych mężczyzn.

Zaburzenia erekcji mogą mieć charakter przewlekły i negatywnie odbijać się na sferze emocjonalnej mężczyzny. U panów z dysfunkcją erekcyjną obserwuje się spadek samooceny. Ponadto, trudności w zakresie osiągnięcia pełnego wzwodu członka przekładają się na jakość związku, co często prowadzi do rozpadu relacji. Mężczyźni mają niejednokrotnie poczucie winy z powodu niemożności zaspokojenia partnerki.

Trzeba uzmysłowić sobie fakt, iż co prawda mężczyzna po 60. roku życia ma mniejsze libido, obniżony poziom testosteronu, wykazuje mniejsze zainteresowanie seksem, ale nie oznacza to zakończenia życia intymnego – przebiega ono jedynie w nieco wolniejszym tempie. Podeszły wiek tak naprawdę ma niewielki udział procentowy w zaburzeniach erekcji. Kiedy zaburzenia wzwodu pojawiają się nagle, w konkretnej sytuacji, towarzyszą temu napięcia i lęki, a erekcja jest zachowana podczas masturbacji, to należy podejrzewać podłoże psychogenne dysfunkcji erekcyjnej.    

Leczenie zaburzeń erekcyjnych

Przekonanie o niesprawności seksualnej generuje u panów poczucie bycia gorszym, poczucie porażki. Dla mężczyzn zaburzenia erekcji to potężny stres, który rodzi opinie o byciu „niepełnym mężczyzną”. Lęk przed brakiem wzwodu sprawia, że mężczyzna może oddalać się fizycznie i emocjonalnie od partnerki, może bać się odrzucenia z jej strony, co nierzadko wpędza go w depresję. Skuteczne leczenie impotencji rozpoczyna się od rozpoznania przyczyn zaburzeń. Jeżeli ma się do czynienia z zaburzeniem erekcji na tle psychicznym, stosuje się psychoterapię, metody treningowe z partnerką, techniki relaksacyjne, hipnozę, farmakoterapię, np. leki przeciwlękowe i iniekcje w ciała jamiste członka.

W przypadku dysfunkcji erekcyjnej na tle organicznym zaleca się przyjmowanie odpowiednich leków doustnie (najbardziej znany środek to viagra), pompę próżniową, fizykoterapię, iniekcje w ciała jamiste członka, zabiegi operacyjne, a także protezowanie członka. W ramach profilaktyki można zasugerować panom m.in.: zdrowy styl życia, kontrolę masy ciała, unikanie nikotyny i nadużywania alkoholu, aktywność seksualną w celu ciągłej stymulacji penisa, ćwiczenia mięśni Kegla, szczere rozmowy z partnerką na temat związku, a przede wszystkim wyzbycie się wstydu przed konsultacją z lekarzem na temat swoich problemów seksualnych.

Bibliografia:
Lew-Starowicz Z., Leczenie zaburzeń seksualnych, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1997, ISBN 83-200-2107-3.